Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Passies
Passies

Description

Paardrijden en voetbal... je leest hier alles over de twee passies in mijn leven. En binnenkort: de Tour de France!


My Links

Home
Profiel
Weblog Archief
Friends

Monty Roberts

een week Giro d'Italia


Het wielerseizoen is nu echt begonnen. De voorjaarsklassiekers zijn geweest, de mannen hebben zich weer laten zien en de eerste schandalen zijn alweer een feit. Boonen is betrapt op cocainegebruik, ook al werd het in zijn geval niet gezien als doping. Kloden heeft grotere pech. Hij blijft beschuldigd worden van doping door een onderzoekscommissie. Zelf weerlegt hij alles. Het is maar afwachten wat het resultaat gaat zijn van het getouwtrek dat eigenlijk bezig is. Een ja/nee spel zonder bewijzen vooralsnog.

 

Na alle voorjaarsklassiekers is het weer tijd voor de Giro d'Italia. Een week zijn de wielrenners nu onderweg. Als ik tijd heb, kijk ik elke dag. Woensdag heb ik Menchov 'over de streep over geklapt' toen hij de etappe van die dag won. Op indrukwekkende wijze. Di Luca dacht te kunnen demareren, maar Menchov vloog over hem heen en hield het toch een lang stuk vol om voor de nieuwe roze trui drager uit te blijven. Hoera, overwinning voor de Rabobank. Menchov, de Rus die vrijwel altijd met een ondoorgrondelijke blik op zijn gezicht rondrijdt. Een stalen gezicht en vaak onzichtbaar. Erg leuk dat hij zo'n grote etappe kon winnen. Laurens ten Dam eindigde ook nog hoog die dag. Eindelijk weer een Nederlander die goed mee kan in de bergen! Zolang hij maar niet dezelfde kant op gaat als Thomas Dekker, dat zou toch zonde zijn van een talent.

 

Vandaag rijden de renners van Milaan naar Milaan. Op 6 rondes van het einde stopte het gehele peloton gezamenlijk bij de streep. De boodschap van Di Luca, die om de microfoon vroeg, is nog niet duidelijk.. het had iets te maken met het publiek en veiligheid, meer weten de Belgische commentatoren (ik kijk en luister graag naar Sporza) ook nog niet. Een gezamenlijke actie van een peloton is wel vaker voorgekomen, maar nog niet halverwege een etappe. Nu blijkt dat het om veiligdheid van de renners gaat na afloop van de koers.

 

Akelig nieuws wel: de val van Pedro Horillo, die onwerkelijk klinkt en ongelooflijk. Een hele waslijst aan letsel met breuken, kneuzingen en ander akelig letsel. Na het horen van het verhaal en het zien van de foto's mag iedereen blij zijn dat hij nog leeft. Een schijnbaar geliefde renner in het peloton met nog filosofische opleiding en een journalistieke carriere als columnist. Zulke dingen leuk om te horen, meer zijn dan alleen sportman is ook belangrijk. Nu duimen dat zijn vitale functies weer op gang komen, want dat is wat nu het belangrijkste is!


Posted: 14:10, 17/5/2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Thanks to Monty

 

Dear Monty,
 
Like many others I had the opportunity to see your demonstration in the Netherlands on 9th of May. While I am familiar with your method of Join-up and has seen the results many times, it still is magical to see you work. The small gestures and the way the horses react at exactly the point when you say what they will do.. It is all the best experience any horselover could have. Every time a Join-up is performed it is magical, no matter how well I know the signs and the way Equus works. But I do keep wondering, is it the same for you? You yourself has done many thousands cases of Join-up. Does it also stays magical for you, even if it is the three thousand time you do it?
My friend and I were astonished to see the Friesian horse that wouldn't stand still while mounting. We just wondered how did it ever come that far? To see the horse Tango walk over plastic, and see the astonishment (and I thought tears) on the face of the owner, was just a pleasure. I have seen this method many times and I have done it myself with my previous horse who was afraid of many small things, like plastic. Together we have worked on many fears and he has conquered them all. It made me so proud that we could do that together.
Also funny was the way the horses that wouldn't go in a trailer before just walked in and out with you or Karel. It looks so easy! In essence, it is easy. I loved the way you worked on that, especially since the horse also walked in with the owner and to see their astonishment. You see, I know your methods and know that they do work, but many people don't and for them this is an eye-opener. I sincerely hope that they keep working with their horse the way you showed them!
I thought it was very important that you keep saying that the owners have to keep learning and doing the same that you were doing. For me, it is all in the small gestures and timing. So many times you are too late to correct the horse properly. I now most of the times don't correct him when I know I am too late to do it, it would be unfair to punsih him when he doesn't know where the punishment is for. It is all about timing and I am learning every day to get my timing right.
While seeing your demonstration in the Netherlands, my friend and I were inspired to do many things differently with our two horses, to work on some small problems. My pony, a Fjord, doesn't stand still immediately while mounting. He keeps walking a bit until I pull on the reigns while standing next to him. I do let the pressure on the reigns go once he stands still (positive inforcement). I know this isn't the best way to let him stand stil, since pulling on the reigns means hurting his mouth a bit. So I am planning to keep your method in mind, to keep giving him instant negative signs so that he doesn't even make one step when I want to mount. I know that he has stayed on riding stables, so I know not standing completely still is just from having so many people mounting him. But I also know I can teach him to stand still completely. I am going to ask my friend to help me, so that I can do it the same way you showed us with mounting the Friesian horse.
 
Most of all, you were absolutely right, I did have so much fun! Thank you very much and have the best birthday ever.
 
PS I work at an Animal Assisted Therapy centre where we use your methods to let the children work on great things with 'my' horse:
www.aatkairos.nl


Posted: 13:25, 13/5/2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Waarom niet elk vertrek een oplossing is..

 

Uit BN/De Stem:
Vermaelen vindt dat hij en zijn medespelers net zo goed verantwoordelijk zijn voor de povere resultaten.

"Ik ben een van de spelers. Wij staan op het veld, wij hebben rechtstreeks invloed op het resultaat. Het besef binnen de groep moet groeien dat spelers verantwoordelijkheid hebben. Dit is een vak, het schept verplichtingen. Daar moet binnen deze selectie meer over gesproken worden. Ik weet niet of het een goede oplossing is dat Van Basten vertrekt. Ik had persoonlijk een goede relatie met hem, maar hij was ook al mijn vijfde trainer bij Ajax in een paar jaar tijd. En nu komt er dus weer een ander."

 

Tomas Vermaelen heeft als enige de kern van het probleem te pakken.

Van Basten heeft nooit serieus kunnen doordringen tot de spelers. Hij heeft zijn best gedaan, ook al heeft hij niet de kwaliteiten om deze spelersgroep te leiden. Het is ook begrijpelijk dat hij liever de eer aan zichzelf houdt - en eerlijk gezegd, ik denk dat hij gebroken is. Bijna letterlijk. Dit seizoen moet een verschrikkelijke desillusie zijn geweest voor hem. Een geweldige speler maakt nog geen geweldige trainer. Hoewel ik nooit fan ben geweest van de coach Van Basten, vind ik het onzin om hem af te schilderen als de schuldige. De witte zakdoeken zijn onnodig en respectloos.

Bovendien, heeft een trainerswissel ons in de laatste jaren ooit goed gedaan?
Ooit zwaaiden we Co uit en juichten we Marco toe. Nu gaan we dat ineens andersom doen? Wanneer gaan we als supporters ook wat respectvoller om met alles en iedereen? We moeten ons ook een keer beseffen dat de wereld verandert en dat de topclub niet langer een topclub is. De weg terug naar boven is een lange, daar hebben we geduld voor nodig. Ik weet het. Het is ondraaglijk om Ajax niet langer als een topclub te beschouwen. Ik snap de frustratie van alles en iedereen - hey, ik ben zelf ook teleurgesteld - maar we moeten de realiteit niet uit het oog verliezen. We hebben op het moment niks te zoeken in de strijd om de landstitel. Het goede voetbal dat Ajax altijd gespeeld heeft, is er niet meer. Ik begrijp dat deze realiteit voor vele supporters te hard is om te verdragen. We hebben ook het recht om, gezien geschiedenis en status, meer te eisen van onze club. Het zit er alleen - helaas - nu even niet in.

We moeten ook onder ogen zien dat wij als supporters niet veel kunnen veranderen. Zowel Van Basten als de spelers hebben hun fouten gemaakt. De coach is weg, maar de spelers zijn er (voorlopig) nog...
Wie wil er, in deze chaos en met de mentaliteit van deze spelers, ons Ajax terug op de rails krijgen? En wie is daar uberhaupt tot in staat..!? Nee, ik ga niet speculeren of discussieren over een volgende trainer. Ik accepteer de beslissing van Van Basten, ook al zie ik het persoonlijk niet als oplossing, en merk vanzelf wel wat er nu weer gaat gebeuren... zolang de spelers maar eens leren verantwoordelijkheid te nemen. Zonder hun bijdrage aan een beter Ajax verandert er niks.


Posted: 17:11, 7/5/2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Ongeloof (deel 2)..

Het is ongelooflijk. Opnieuw overheerst ongeloof dat het weer is fout gegaan met Ajax. En hoe! Misschien is het ook maar goed dat ik niks kon zien gistermiddag en avond. Wel werd ik door drie mensen op de hoogte gehouden. Wat natuurlijk wel ff een fink balend gezicht opleverde en vooral veel ongeloof en boze woorden. Mijn oom en neefje hebben ook kaarten voor volgende week, dure kaarten zelfs, en het is toch vooral balen dat de wedstrijd volgende week nergens om gaat.
Zoals gezegd, ongeloof overheerst. Waar zaten de spelers met hun gedachten? Het ging toch om de twee plek!? Of zouden ze zich dat soms per ongeluk niet hebben gerealiseerd?

 

Daar waar velen (zeer begrijpelijk) geen zin meer hebben in volgende week, of volgend seizoen of Marco van Basten, vind ik dat je een laatste thuiswedstrijd toch je spelers hoort te steunen. Steun geven doe je nog altijd meer door te komen dan door weg te blijven. Je ongenoegen kun je ook respectvol uiten. Er gaat volgend seizoen toch niks veranderen als nu het stadion half leeg blijft en iedereen z'n ongenoegen met agressie uit. Sinds wanneer is dat de beste manier? We hebben min of meer te accepteren dat Ajax voorlopig even niet het Ajax is dat het zou moeten zijn. Hoezeer we dat ook willen veranderen, het zijn coach en spelers die drastisch bij zichzelf te raden moeten gaan waar ze mee bezig zijn. En zij moeten een oplossing vinden. Voor we volgend jaar weer zo'n rot, vernederend en slecht seizoen hebben.
Overigens vind ik dat we wel met z'n allen mogen (moeten!) protesteren als de prijzen voor tickets volgend jaar hoger wordt... We laten ons toch ook weer niet afzetten.

 

Maar laten we vooral eerlijk zijn... zodra het volgend seizoen voortreffelijk gaat met Ajax, is iedereen toch weer ineens vol lof en komen we met z'n allen naar het stadion!? Zo hypocriet zijn we toch wel in dit land (sorry for telling).


Posted: 14:51, 4/5/2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Ongeloof..

 

Ajax-Az - wanneer spanning je gek maakt

 

Het vernederende gevoel en de spanning heeft even tijd gehad om te zakken.

Wat overblijft, is ongeloof. Ongeloof dat het weer fout is gegaan. Vorige week was zwaar vernederend. Laten we daar niet teveel bij stilstaan. Ik schaamde me diep.
Vandaag hadden we weer wat nieuwe hoop. Vooral omdat die schaal tenminste niet in ons stadion werd uitgereikt. En gezien het wisselvallige spel, had het ook zomaar goed uit kunnen pakken. We hadden ook zomaar Az kunnen overklassen, gewoon omdat het de ene week slecht gaat en de andere week juist heel goed. Na het drama van vorige week, hoopte ik echt op een hernieuwd Ajax.
Helaas hebben we daar weinig van gezien. De eerste helft zat er totaal geen lijn in het elftal. Ik noem het maar inspiratieloos. Geen tempo. Een elftal zonder leider ook. Niemand die zegt 'dit plan werkt niet, nu doen we het zus en zo'. Geen aanwijzigingen of terechtwijzigingen. Althans niet zichtbaar.
Een eerste helft die niet echt om aan te zien was (waar was de spark, de inzet, de pure wil?) en waarin Az ook nog scoorde. Een domme goal, waarbij onze verdediging niet echt goed oplette. Typisch voor de eerste helft. Een ware hel voor ons Ajacieden.
De tweede helft werd Vertonghen ingebracht en leek er weer wat vuur te ontstaan. Er ontstonden wat kleine kansjes. We konden ook even juichen toen Stijn Schaars in de 57e een rode kaart kreeg (toegegeven, lichtelijk overdreven, maar hey, winst is belangrijk!) en we tegen 10 man nog een beetje losser werden in de aanval. We kregen zelfs een penalty toegewezen! Helaas volgde daarop de grootste schaamfactor van de hele wedstrijd: de panenka van Suarez. De bal die recht in de handen van Didulica ging, die vervolgens de bal wat losliet, waarop Suarez er naartoe rende en de keeper raakte. Didulica bleef liggen. Vrij snel werd duidelijk dat hij bewusteloos was en dat optillen een doodzonde zou zijn. De hulpverleners bleven dus om hem heen gebogen, zonder dat hij afgevoerd werd. Het duurde en duurde.. en na een kwartier kwam dan de ambulance. Een trieste aftocht wel, zeker gezien het feest van later die avond. Uiteindelijk kon de wedstrijd verder. Ons elftal viel aan en liet een paar keer pijnlijk zien waar het in de aanval aan ligt. Waarom we soms Cvitanich nog een spits noemen? Ook Suarez bakte er af en toe weer drie keer niks van.
Ineens was daar een tweede toegewezen penalty. Gelukkig deed Suarez nu wel zijn taak. 1-1 in de 87e minuut (min een kwartier). Daarna werd het pas echt spannend en kwam ook het ongeloof. Ajax zette aan, kreeg kansen, maar alles ging of op de lat/paal of over het goal. Het was werkelijk te gek voor woorden. Werden we soms gestraft!? Het leek wel alsof de bal er gewoon niet in mocht. Ik stond letterlijk te trillen, zoveel spanning voelde ik in mijn lichaam. We werden gek. Het was gewoon niet te geloven. De bal ging er ook echt niet in en dus eindigde het in een 1-1 gelijkspel waar we natuurlijk niks mee opschieten. De tweede plaats lijkt verder weg dan ooit eerlijk gezegd.

Oftwel: Vernederend. Beschamend. Vast weer leedvermaak voor anderen. Asjeblieft niet lachen.

Posted: 22:31, 26/4/2009
Comments (0) | Add Comment | Link

AAT

 

AAT: Animal Assisted Therapy. Therapie met hulp van dieren dus. Een geweldig groeiend fenomeen. Kinderen die beperkt worden in hun ontwikkeling krijgen een steuntje in de rug. Ze leren zich uiten, zichzelf te zijn en ze ontdekken hun mogelijkhden. Samen met therapeut en paard (of hond) zoeken ze hun grenzen en zetten ze stappen die nodig zijn voor hun functioneren. De doelgroep kinderen is heel breed. Denk aan autisme, een ontwikkelingsachterstand, moeilijke jeugd (trauma's), faalangst, hechtingsstoornis, verstandelijke beperking, pestproblematiek en andere dingen waardoor kinderen niet optimaal functioneren. Ze lopen vaak tegen een muur op. Dieren openen veel deuren die anders voor een therapeut gesloten blijven. De communicatie is een stuk makkelijker en er gebeurt zoveel wanneer zo'n kind in bijzijn van een dier is.

 

AAT is een prachtige vorm van therapie die niet zo ervaren wordt door de kinderen. Ze bevinden zich immers op een grote boerderij in de buitenlucht en worden omgeven door dieren. Opeens blijken de moeilijke sommen niet moeilijk meer te zijn en gaat leren vanzelf. Het is prachtig werk en er gebeuren mooie dingen. De kinderen bloeien op en leren stappen te zetten.

Ik ben persoonlijk betrokken bij deze vorm van therapie door een middagdeel als vrijwilligster aanwezig te zijn. De therapeute heeft namelijk niet genoeg handen voor en kind en paard. Ik ken de Fjordenpony die tijdens de therapie ingezet wordt, ik rijd er namelijk zelf op. Voor zijn, en mijn eigen, ontspanning en werklust. Tijdens de therapie moet hij namelijk zeer geduldig zijn en hoewel hij dat prima kan, zou hij zeker vervelend worden wanneer hij geen andere beweging zou krijgen.

 

Iedereen is trots op wat er gebeurt en ik ben zeker zelf trots op de rust die mijn huidige pony uitstraalt (niet op de foto van eerste artikel). Hij is toch zo'n schatje!

Meer: www.aatkairos.nl


Posted: 22:42, 21/4/2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Vervlogen dromen

 

De realiteit is hard. Keihard. Waar ik stiekem toch wel bang voor was, is ook gebeurd. Ajax heeft niet gewonnen in Eindhoven. We zijn zelfs vernederd. Meer dan vernederd. We worden vast uitgelachen! Ik schaamde me ook diep.

Ajax begon fel. Psv begon fel. Waar wij niet als eerste scoorde, deed Psv dat wel. Onze verdediging  trapte toch weer in het Eindhovense counterspel en liet zich in de luren leggen. Het hele seizoen speelt Psv belabberd. Vandaag moesten ze ineens laten zien dat zij het mannetje waren. Vermeer redde nog uitstekend de makkelijk gegeven penalty (tja Wegereef en Ajax zijn geen vrienden). Daarna was er geen houden meer aan. Vooral niet wanneer de verdediging grote fouten maakt. Haal je een slechte Anita eruit, maakt vervanger Vertonghen een giga blunder. Zo komen we natuurlijk nergens!

Kort gezegd hebben we verdiend verloren. Psv was fel en wij te slap achterin. We zullen de vernedering moeten accepteren en waardig moeten dragen. Enige waar ik nu al tegenop zie: de spandoeken/spreekkoren van de Az-supporters volgende week in de Arena... laten we hopen dat we ze dan wel voetballend tot zwijgen brengen.


Posted: 19:05, 19/4/2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Het onmogelijke kan toch...!?

 

Az kon niet verliezen. Ze zouden dit niet uit handen geven. Zelfs ik geloofde daar in. Ik heb er nog over geschreven. Volgens mij had niemand rekening gehouden met het onmogelijke. En toch gebeurde het. Az verloor. Van Vitesse, een ploeg die ik regelmatig uitgelachen heb vanwege de zwakke verdediging. Door een klungelige tegengoal ook nog. Ik was werkelijk geschokt. Mijn hart brak toen ik de teleurstellende gezichten van supporters zag die dit niet hadden zien aankomen. Totale deceptie. Ontredding.  Ik weet hoe teleurstelling en ongeloof voelt. Ik huilde een beetje met ze mee. Tranen ook op het gezicht van Louis van Gaal. Faalangst? Ik denk namelijk niet dat Louis zo zeker is als hij soms overkomt. Waren de spelers echt verlamd van angst? Ze konden toch duidelijk de druk niet aan. Het zou toch niet weer......

Omdat Twente ook verloor, heeft Az vandaag nog een kans: als Ajax niet wint... Ik stel me voor hoe de spelers straks voor de televisie zullen zitten samen. Wat zou er gesproken worden? Zou er gesproken worden of zouden ze stilzwijgend in spnning de wedstrijd volgen? Ik als Ajacied kan mijn zenuwen amper in bedwang houden. We moeten wel winnen he! Je zou bijna wegdromen naar de perfecte wereld waarin Az totaal verlamd de komende drie wedstrijden verliest en Ajax alles wint... nee, de perfecte wereld bestaat niet. Nee, stiekem zou het toch wel errug leuk zijn.

Mocht het onmogelijke daadwerkelijk gebeuren vandaag, dan kan ik volgende week een prachtige wedstrijd vol spanning verwachten. Een wedstrijd die serieus ergens om gaat. Maar no way dat Az kampioen gaat worden in onze Arena! Ik gun ze de titel, maar die halen ze maar in eigen huis binnen...

 

De zenuwen zijn moeilijk onder bedwang te houden. Ajax moet, Ajax moet, Ajax moet! Vanavond weten we hoe spannend de competitie nog gaat worden. *Zucht*


Posted: 11:20, 19/4/2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Az de verdiende kampioen?

 

Morgen op het programma: de kampioenswedstrijd van 2008/2009... en daar gaan we toch wel vanuit, dat Az kampioen wordt. Dit geven ze toch niet uit handen. De statistieken zijn ook gunstig: tegenstande Vitesse heeft al drie keer eerder verloren in een kampioenswedstrijd. Voor de duidelijkheid: alle keren van Psv. Alleen al daarom mag Az van mij kampioen worden - er komt een einde aan de reeks van Psv (vanaf 2004 vier keer kampioen en daarvoor ook regelmatig). Eindelijk krijgt eens een andere club de titel. Ook al is het Az en dus niet Ajax, ze verdienen het wel. Het hele seizoen lang waren zij de meest constante ploeg. Wellicht niet met geweldig voetbal elke keer, maar hey, Psv won ook altijd vrij zakelijk. De concurrentie laat ook vaak steken vallen. Zo toonden mijn Ajacieden echt niet elke wedstrijd lang inzet en motivatie. Tegen de kleine clubs speelden ze vaak mat en ongeinspireerd. Tja, dan verlies je wedstrijden en punten en word je toch echt geen kampioen. Zouden Van Basten en zijn spelers zich dat ook beseffen?

Ik hoop vooral dat Az morgen op een waardige manier wint... en wat is er ook mooiere dan kampioen worden in een thuiswedstrijd. Ja. Deze keer mogen ze wel een feestje vieren daar in Alkmaar.

Ik ben benieuwd wat het met de sfeer doet tijdens Ajax-Az op 26 april. Uiteraard ben ik daar weer aanwezig. En dan hopen dat Ajax-Twente op 9 mei de beslissingswedstrijd wordt wat de tweede plaats betreft. Een beetje spanning in het stadion kan geen kwaad.


Posted: 23:18, 17/4/2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Engelse dynastie

 

 

Vier halve finalisten.. waaronder drie Engelse clubs. What went wrong? Waar ergens is deze Engelse dynastie ontstaan? En dan zijn er nog goede clubs uit Engeland uitgeschakeld.

De Champions League hoort het bal van de sterksten te zijn. De laatste jaren blijken alleen Engelse clubs sterk genoeg te zijn. Dat kan nooit de bedoeling zijn van een Europese competitie. Het is alsof je naar de FA Cup kijkt. Waarom nog een bal der sterksten op deze manier? Mij ontbreekt soms toch wel het kijkplezier.

Om onbekende redenen heb ik een gruwelijke hekel aan Chelsea. En dan bedoel ik ook echt gruwelijk. Ik ben nog op zoek naar de reden. Misschien arrogantie? Blauwe shirts? Drogba? Niet de huidige coach natuurlijk. Ergens knakt er iets bij mij wanneer ik spelers in die blauwe shirts op het veld zie. Ik wil ze het liefst van het veld af schoppen. Hup. Weg ermee. Ga iets anders doen. Je kan alleen niet om ze heen. Ze verpletterden vorige week met de 1-3 tegen Liverpool. Gescholden heb ik. Ik was het er niet mee eens! Gisteren waren de rollen een beetje omgedraaid. Leek het althans. Met een briljante bal bracht Drogba (waarom hij!?) Chelsea weer in de wedstrijd. Het werd zelfs kort erop 2-2 en veel later 3-2. Niet eerlijk na zo'n goede start van Liverpool. Eigenlijk wilde ik alvast naar bed gaan. Hoe zou het nog spannend kunnen worden? Wellicht hebben de reds mijn gedachten gelezen. Net voordat ik wilde gaan, schoot Lucas hard op goal en met wat hulp van een verdediger (nog bedankt) ging de bal er in de 81e minuut in. Wow. 3-3. En een minuut later 3-4! Het onmogelijke leek mogelijk. Ik zat op het puntje van mijn stoel en moedigde Liverpool hard aan. Dat hielp dan weer niet. Frank Lampard himself maakte in de 89e minuut een einde aan een droom. Pats. Boem. Alsnog geen halve finale voor Liverpool. Waarom moest dat nou.

 

Drie Engelse clubs bij de laatste vier. Drie Engelse tegen Barcelona. Een eerlijke strijd? Door de onderlinge concurrentie/strijd tussen ManU, Arsenal en Chelsea wordt het hopelijk wel spannend...


Posted: 23:29, 15/4/2009
Comments (0) | Add Comment | Link

Monty Roberts

De voor mij persoonlijke betekenis van Mr Monty Roberts - expert in de equustaal

 

Dear mr. Monty Roberts,

 

I have just read your life story in ‘The Man who Listens to Horses’. It has been a fascinating journey. It broke my heart to read about sacking out and all the cruel things people did to horses. You probably are a life saver to them.

I ride horse on a farm where therapists give Animal Assisted Therapy to children with all sorts of behavioral problems. Like autism or ADHD. Horses are their light in dark days. The horses don’t judge them, understand them and tell the therapists exactly how the child is feeling. Horses are the best gift people ever got in this world.

I first rode a New Forest Pony who didn’t trust people easily, except children. He was beaten in the past, even between his eyes. It took the therapists a long time to tell him grown ups weren’t threatening. I remember how hard a join-up could be sometimes. He would stand still, but won’t come to me or follow me. I remember the very first time he did follow me after a join-up. It has been the most precious moment in my life so far. It felt like heaven.

Ever since he and I were best mates. He did everything I asked, even when he was in pain. I rode him without having to use my legs or bridles. I could just move my body and he knew what to do. Unfortunately at age 20 working with the emotions of the children became too much for him. He was no longer suited for the job and is now living the rest of his life somewhere else. I miss him with all my heart, but will never forget how he gave me his trust.

It has been an honor to ride him and to learn so much from him with your methods.

 

I have seen some demonstrations from your trainee Annemarie van der Toorn in the Netherlands. I have also seen you and your team working with a beautiful horse named Leo, on the Horse Event in Deurne last year. Remember him? I often wonder what happened to him. Every demonstration I have watched has been just wonderful and amazing. I am so sorry I didn’t have the time to go to the Horse Event this year.

 

I now ride a very cute (but stubborn) Fjord, who is just the perfect horse for the children. He knows who is on his back and behaves like it. With children he is as gentle as a horse can be. When I ride him, he makes me work for it. Our bond will definitely be different from my other horse. But I am certainly trying to remember your lessons about ‘Equus’. You touched many hearts and I thank you for that!

 

De wereld ziet er soms zoveel mooier uit vanaf een pony!


Posted: 23:05, 15/4/2009
Comments (0) | Add Comment | Link